FORSLAG TIL ENDRINGER I LOV OM BARN OG FORELDRE

Tilbake

Kap. 1

Kap. 3

Kap. 4

Kap. 5

Kap. 6

Kap. 7

Kap. 8

Kap. 9

Kapittel 2. Kven som er far til barnet.

§ 3. Farskap etter ekteskap.                                                    Som far til barnet skal reknast den mannen som mora er gift med ved fødselen. Dette gjeld likevel ikkje dersom ektefellene ved fødselen var separerte ved løyve eller dom.

Er mora enkje, skal ektemannen reknast som far dersom ho kan ha blitt med barn før han døydde.

Endra med lov 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998 - men slik at § 3 første leden andre setninga ikkje gjeld for barn fødd før 1 jan 1998).  

Endring: Paragrafen endres slik at partner likestilles med ektefelle og mater med far slik:

§ 3. Far- eller materskap etter ekteskap eller partnerskap.           Som far til barnet skal reknast den mannen som mora er gift med ved fødselen. Som mater reknast moras registrerte parnar. Dette gjeld likevel ikkje dersom ektefellene eller partnarane ved fødselen var separerte ved løyve eller dom.

Er mora enkje, skal ektemannen eller partnaren reknast som far eller mater dersom mora kan ha blitt med barn før han eller ho døydde.

Endra med lov 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998 - men slik at § 3 første leden andre setninga ikkje gjeld for barn fødd før 1 jan 1998).

§ 4. Vedgåing av farskap.                                                        Når farskap ikkje følgjer av reglane i § 3, kan faren vedgå farskap under svangerskapet eller etter at barnet er født.

Faren skal vedgå farskapen skriftleg anten i fødselsmeldinga eller ved personleg frammøte for

Vedgåing etter dette stykket gjeld berre når mora har godteke henne skriftleg, eller ho er gjeven av den som mora har gjeve opp som far.

Vedgåing kan dessutan gjevast ved påteikning på farskapsførelegg.

Er den som vil vedgå farskapen under 18 år, må også dei som har foreldreansvaret for han, skrive under vedgåinga.

Endra med lover 19 juni 1992 nr. 63, 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998), 20 des 2002 nr. 92 (i kraft 1 april 2003, etter res. 20 des 2002 nr. 1696).

Endring: ”Farskap” erstattes av ”far- eller materskap” i  paragrafens 1. ledd. For øvrig gjelder paragrafen bare biologiske foreldre, ”Faren” og Farskap” blir derfor stående alle andre steder slik:

§ 4. Vedgåing av farskap.                                                        Når far- eller materskap ikkje følgjer av reglane i § 3, kan faren vedgå farskap under svangerskapet eller etter at barnet er født.

Faren skal vedgå farskapen skriftleg anten i fødselsmeldinga eller ved personleg frammøte for

Vedgåing etter dette stykket gjeld berre når mora har godteke henne skriftleg, eller ho er gjeven av den som mora har gjeve opp som far.

Vedgåing kan dessutan gjevast ved påteikning på farskapsførelegg.

Er den som vil vedgå farskapen under 18 år, må også dei som har foreldreansvaret for han, skrive under vedgåinga.

Endra med lover 19 juni 1992 nr. 63, 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998), 20 des 2002 nr. 92 (i kraft 1 april 2003, etter res. 20 des 2002 nr. 1696).

§ 5. Ansvaret til det offentlege for å få fastsett farskapen.     Dersom barnet ikkje har far i samsvar med reglane i §§ 3 og 4, skal det offentlege ta seg av å få fastsett kven som er faren, jf kapittel 3 og 4.

Endring: ”Far” endres til ”Far eller mater” i 1. setningsledd men ikke i andre da dette bare gjelder biologiske foreldre slik:

§ 5. Ansvaret til det offentlege for å få fastsett farskapen.     Dersom barnet ikkje har far eller mater i samsvar med reglane i §§ 3 og 4, skal det offentlege ta seg av å få fastsett kven som er faren, jf kapittel 3 og 4.

§ 6. Endring av farskap etter §§ 3 og 4 for domstolane.          Barnet, kvar av foreldra og tredjemann som meiner han er far til eit barn som allereie har ein far, kan alltid reise sak for domstolane om farskap etter ekteskap eller vedgåing. Er barnet umyndig, vert saka reist av oppnemnd verje. Er barnet fylt 15 år, kan verja ikkje reise sak utan samtykke frå barnet. Når særlege grunnar taler for det, kan fylkestrygdekontoret reise saka.

Endra med lover 19 juni 1992 nr. 63, 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998), 20 des 2002 nr. 92 (i kraft 1 april 2003, etter res. 20 des 2002 nr. 1696).

Endring: ”allerie har ein far” endres til allereie har ein far eller mater”. Ellers gjelder paragrafen bare biologiske foreldre, og ”far” og ”farskap” blir stående slik:

§ 6. Endring av farskap etter §§ 3 og 4 for domstolane.           Barnet, kvar av foreldra og tredjemann som meiner han er far til eit barn som allereie har ein far eller mater, kan alltid reise sak for domstolane om farskap etter ekteskap eller vedgåing. Er barnet umyndig, vert saka reist av oppnemnd verje. Er barnet fylt 15 år, kan verja ikkje reise sak utan samtykke frå barnet. Når særlege grunnar taler for det, kan fylkestrygdekontoret reise saka.

Endra med lover 19 juni 1992 nr. 63, 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998), 20 des 2002 nr. 92 (i kraft 1 april 2003, etter res. 20 des 2002 nr. 1696).

§ 7. Endring av farskap etter §§ 3 og 4 når ein annan mann vedgår farskap.                                                                            Farskap i samsvar med § 3 eller § 4 kan endrast ved at ein annan mann vedgår farskapen i samsvar med § 4, når vedgåinga er godteken skriftleg av mora og den som har vore rekna for far. Slik vedgåing gjeld likevel berre når fylkestrygdekontoret finn det truleg at den andre mannen er far til barnet.

Endra med lover 19 juni 1992 nr. 63, 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998).

Endring: ”rekna for far” erstattes av ”rekna for far eller mater”. Ellers gjelder paragrafen bare biologiske foreldre, og ”far” og ”farskap” blir stående slik:

§ 7. Endring av farskap etter §§ 3 og 4 når ein annan mann vedgår farskap.                                                                            Farskap i samsvar med § 3 eller § 4 kan endrast ved at ein annan mann vedgår farskapen i samsvar med § 4, når vedgåinga er godteken skriftleg av mora og den som har vore rekna for far eller mater. Slik vedgåing gjeld likevel berre når fylkestrygdekontoret finn det truleg at den andre mannen er far til barnet.

Endra med lover 19 juni 1992 nr. 63, 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998).

 § 8. Farskapen kan ikkje prøvast i andre saker.                  Domstolar eller styringsorgan kan ikkje prøve farskapen i andre saker enn nemnt i §§ 6 og 7. Domstol eller styringsorgan kan ikkje i andre saker leggje til grunn at ein mann er faren utan at det er fastsett etter lova her.

Endring: Ingen. Paragrafen gjelder bare biologiske foreldre.

 § 9. Vilkåra for å seie dom i farskapssak.                              Dersom ein mann blir utpeikt som far etter DNA-analyse, skal dom seiast for at han er faren. Dersom det ikkje ligg føre DNA-analyse, eller det er grunn til å tru at det heftar feil ved DNA-analysen, eller dersom nærståande slektningar også framstår som mogelege fedre, gjeld reglane i andre og tredje stykket.

Har ein mann hatt samlege med mora på den tid ho kan ha blitt med barnet, skal dom seiast for at han er faren, dersom det ikkje er lite truleg at han er far til barnet.

Har mora hatt samlege med fleire menn i den tida ho kan ha blitt med barnet, skal dom for farskap likevel berre seiast når det er monaleg meir truleg at ein av dei er faren enn nokon av dei andre.

Er det utført inseminasjon på mora, og ektemann eller sambuar har gitt samtykke til inseminasjonen, skal det seiast dom for at han er faren, dersom det ikkje er lite truleg at barnet er avla ved inseminasjonen.

Sædgiveren kan ikkje dømast til far. Dette gjeld likevel ikkje dersom inseminasjonen er gjort med sæd frå ektemann eller sambuar.

Endra med lover 12 juni 1987 nr. 68, 5 aug 1994 nr. 56, 13 juni 1997 nr. 39 (i kraft 1 jan 1998 - men slik at i ei rettssak som går når lova vert satt i kraft, skal lova leggjast til grunn dersom hovudforhandling ikkje alt har byrja).

Endring: Tredje ledd endres for å likestille ektefelle og partner slik:

Er det utført inseminasjon på mora, og ektemann, partnar eller sambuar har gitt samtykke til inseminasjonen, skal det seiast dom for at han er faren eller for at ho er mater, dersom det ikkje er lite truleg at barnet er avla ved inseminasjonen.

Konsekvenser av endringene i dette kapittelet:

En kvinne som er et barns mors registrerte partner under fødselen får samme status som en mannlig ektefelle. Disse regnes som mater/far og få automatisk foreldreansvar på lik linje som mor.

Dersom barnet har en annen biologisk far skal han regnes som far dersom alle parter er enige om det, eller dersom det blir sagt dom for at han er faren.

Dersom barnet er unnfanget ved sæddonasjon, kan donoren aldri dømmes til far. En mann som donerer sin sæd til en kvinne som lever i registrert partnerskap vil altså bare bli juridisk far til barnet dersom både han, moren og morens partner enes om dette.